Placencia & Red Bank

Dag 17 t/m 20

Halverwege de ochtend vertrekken we vanuit Belize City richting Placencia. Placencia is een plaatsje gelegen in het uiterste puntje van een schiereiland ten zuiden van Belize City. We gaan er 3 nachten heen om even lekker te relaxen, na ons drukke programma van afgelopen weken. Het is een flink stuk rijden van Belize City naar Placencia. Met onze huurauto mogen we namelijk niet over de (nieuwe) ‘Coastal Highway’. Deze is inmiddels geasfalteerd, maar volgens de huurmaatschappij vliegen er nogal eens stenen door de voorruit. We nemen het risico daarom maar niet en rijden om via Belmopan en de ‘Hummingbird Highway’. Dit is gelukkig geen straf, want de ‘Hummingbird Highway’ is de mooiste snelweg door Belize. De rit van Belize City naar Placencia duurt via de ‘Hummingbird Highway’ zo’n 3 uur. We stoppen halverwege langs de weg voor een korte lunch van zelf gesmeerde boterhammen. Net voordat we aankomen in Placencia, slaan we nog even af naar Hopkins. Hopkins is een (toeristische) plaats aan de kust net boven Placencia waar je de oorspronkelijke Garifuna cultuur kunt ervaren. De Garifuna is een etnische groep in het Caribisch gebied en stamt af van de Indianen en Afrikanen. Wij bezoeken deze keer alleen even kort de GariMaya souvenirshop. Dit is een hele grote souvenirshop met (onder andere) heel veel prachtige schilderijen. We hebben al één en ander van de souvenirshop thuis aan de muur hangen 😉 Ik koop deze keer een T-shirt en Bart koopt een schilderij van een Motmot (een vogelsoort).

We vervolgen onze weg naar Placencia en komen daar eind van de middag aan. We verblijven in een appartement van vrienden en pakken daar eerst wat van onze spullen uit. We zetten Nori’s bedtentje op en hangen de klamboes op. We zien namelijk wel wat beestjes vliegen.

Daarna lopen we helemaal naar het einde van het schiereiland. Dat is vanaf ons appartement een kilometer ongeveer, maar het is heel warm en voelt als veel verder. We willen bij The Shak Beach Café gaan eten, want we weten dat ze daar vegan keuzes hebben. Dit keer hebben ze alleen geen (avond)eten. Voor niets dat hele stuk gelopen! We lopen deels over het strand weer terug en belanden bij Cozy Corner. We vragen om vegetarische burritos zonder kaas en zure room en dat smaakt prima!

De volgende ochtend regent het. We hebben nog weinig regen gezien deze vakantie, want het is het droge seizoen. Gelukkig regent het niet heel lang en zodra het droog is halen we ontbijt bij Carmen’s. We bestellen ‘stuffed fry jacks’ en laten ze vullen met bonenpuree (refried beans) en veggies. Fry jacks wil ik elke dag wel als ontbijt. Zó lekker! 

De rest van de ochtend spelen we met de peuter wat op het strand en kopen we voor lunch brood met olijvenspread en avocado. Het is geen avocado seizoen in Belize (echt zó jammer), dus we kopen ze ‘illegaal’ bij de groenteboer om de hoek. Hij fluistert ons zachtjes in ons oor dat hij ook avocado’s heeft. Ze zitten verstopt in een rugzakje op de grond. We informeren later bij een bekende en je hebt inderdaad in dit seizoen een vergunning nodig om ze te verkopen. Dat heeft deze groenteman duidelijk niet 😉 

Red Bank

Na de lunch vertrekken Bart en ik samen naar het kleine plaatsje Red Bank. We gaan daar op zoek naar  ‘Scarlet Macaws’ (geelvleugelara’s). Je weet wel, van die grote rode papegaaien zoals je ze in piratenfilms ziet 😉 Opa en oma passen op de peuter. Deze ara’s zijn alleen van januari t/m maart in Belize te vinden en dan ook alleen in dit specifieke gebied. Omdat wij nog nooit deze periode zijn geweest, hebben we dus ook nooit de kans gehad om de ara’s op te zoeken. Omdat het al eind maart is, is er nog maar een hele kleine groep van de ara’s aanwezig. Zo’n 4 tot 12 stuks. In januari en februari zijn het er honderden. Voor ons zou 1 exemplaar al fantastisch zijn, dus hoopvol rijden we naar Red Bank. Het laatste stuk weg naar het plaatsje is een zandweg, maar het is prima te rijden.

We gaan op zoek naar Celso, onze gids. Celso woont in een klein, blauw houten huisje en is buiten het vogelseizoen bouwvakker. We vermoeden dat hij zelf geen auto heeft, want hij stapt bij ons in de auto, omdat we nog een klein stukje verder moeten rijden naar het beginpunt van onze zoektocht. 

Dat laatste stuk(je) weg is vreselijk. Normaal gesproken had ik na 2 meter op deze weg gezegd dat we terug moesten gaan. En zelfs Bart geeft toe dat hij dat na 20 meter ook had gezegd. Het is spannend of de huurauto er zonder kleerscheuren uit komt. Maar we zijn vastberaden (want misschien onze enige kans ooit) dus Bart manoeuvreert zo goed als hij kan over de weg die je eigenlijk geen weg mag noemen.

Eenmaal (opgelucht) op het beginpunt van de trail aangekomen lopen we eerst over een vlak stuk jungle en nemen dan een steil pad de heuvel op. We stoppen bij een uitkijkpunt om daar te wachten op de ara’s. Dat was in de hitte best een pittige klim naar boven! We wachten daar zo’n 10 minuten en horen de ara’s wel, maar zien ze nog niet. We besluiten verder de heuvel op te gaan, naar een ander uitkijkpunt. Dit is echt een steile klim! Er is een soort van trappetje gemaakt en er zijn bomen en geïmproviseerde leuningen om aan vast te houden. Gelukkig heeft het hier niet veel geregend en is de grond niet nat. Anders was het glibberen en glijden geweest. Het uitzicht vanaf het uitkijkpunt is werkelijk fantastisch, maar geen ara’s. Celso denkt dat hij de ara’s nu beneden hoort, dus we gaan het steile pad weer af naar beneden.

We zijn weer terug bij de auto als Celso besluit nog even een zijpad in te slaan of ze daar tóch niet nog zitten. We wachten in spanning af tot hij ons wenkt en gaan dan op onze tenen het pad op. En ja hoor, daar zitten ze. Hoog in de boom. Twee geelvleugelara’s. Wat zijn ze prachtig! We kunnen er niet zo lang van genieten, want een paar minuten later vliegen ze onder luid gekrijs weer weg. Maar het is gelukt! We hebben ze gezien (en gehoord). We voelen ons even heel gelukkig dat we dit samen mogen meemaken.

En nu, die vreselijk weg weer terug… Bart weet ons (en de auto) gelukkig weer heelhuids thuis te brengen. We zijn half 7 thuis en voordat we wat gaan eten gaan we nog terug naar huis om de peuter te zien en haar op bed te leggen. Er ligt ‘een verrassing’ van de peuter op ons bed klaar. Ze heeft een mooie tekening voor ons gemaakt, terwijl wij weg waren. Lief! Daarna eten we samen bij de Tipsy Tuna. We bestellen beide een cocktail en nemen de veggie nacho’s zonder kaas en zure room. De nacho’s zijn goed gevuld met broccoli, bloemkool, wortel, bonenpuree, salsa en een klein beetje guacamole (geen illegale avocado’s dit keer denk ik). We kijken nog even samen naar de sterren en gaan dan slapen.

De volgende dag hebben we niets gepland. We halen weer stuffed fry jacks en koffie bij Carmen’s als ontbijt (ik loog niet toen ik zei dat ik dit elke dag kon eten 😉 ) en gaan dan lekker aan het strand zitten en we zwemmen wat in de zee. Niemand heeft veel trek voor lunch, dus we eten alleen wat tomaten, komkommer en mango.

We eten met zijn allen nog een keer bij Tipsy Tuna en gaan op tijd naar bed. De volgende ochtend halen we nóg een keer stuffed fry jacks en pakken onze spullen in en vertrekken weer richting Belize City.

We stoppen onderweg voor lunch bij Yamwits aan de ‘Hummingbird Highway’ en eten daar allemaal alleen een patatje. We komen rond 15:00 uur weer aan bij ons appartement in Belize City.