Yosemite National Park

Dag 2

We laten de grote stad snel achter ons en rijden zo’n 3,5 uur door prachtig berglandschap om halverwege de middag aan te komen bij onze volgende accommodatie: The Pines Resort, bij Bass Lake. We slapen hier de komende drie nachten. We verblijven in een schattig houten blokhut op een kleinschalig chalet park. Bij binnenkomst in ons chalet valt mijn oog direct op een flyer ‘Beware of bear!’ Op het chalet park zijn recent bruine beren gespot. Ook een mamabeer met kleintjes, dus een beetje oppassen moeten we wel. Euhm, welkom in Amerika.

Dag 3

We staan vroeg op – al gaat dat redelijk vanzelf door de jetlag – want we gaan vandaag naar Yosemite National Park. We hebben verhalen gelezen van mensen die uren voor de ingang van nationale parken moeten wachten, dus we vertrekken vroeg zodat we de drukte hopelijk voor zijn.

We rijden, schijnbaar, voor openingstijd de South Entrance door. Er is niets of niemand te zien en de slagbomen staan gewoon open. We zijn van plan een ‘America the Beautiful pass‘ te kopen van rond de $ 90,- Daarmee mag je dan bijna alle nationale parken in. Als je van plan bent een aantal nationale parken te bezoeken heb je de pas er zo uit. Je kunt deze pas kopen bij de nationale parken zelf, maar wij rijden nu ‘illegaal’ verder gezien er geen personeel te vinden is en dit ons eerste parkbezoek is.

We rijden verder door de prachtige bergen met naaldbomen en her en der wat sneeuw langs de weg en komen voor 9:00 uur aan bij het Yosemite Valley Welcome Center. We wachten in de auto nog even tot het visitor centre open gaat, want we willen informeren welke wandelroutes geschikt zijn met een buggy. Terwijl we in de ochtendschemer aan het wachten zijn, zien we ineens coyotes op de parkeerplaats lopen. Wat gaaf! En wat is het – nu al – adembenemend mooi. Het is nog een klein beetje fris zo in de vroege ochtend, maar het is strakblauwe lucht, dus een perfecte wandeldag!

We besluiten de ‘Lower Yosemite Fall Trailhead’ en ‘Sentinel/Cook’s Meadow Loop’ te nemen en bij de start van onze wandeling, komen we direct weer een coyote tegen. Wat een prachtige dier! Hij had helemaal geen aandacht voor ons, dus we konden het van een klein afstandje heel goed bekijken. We wandelen verder over goed verharde wandelpaden. Deze trails zijn zeker aan te raden met (kleine) kinderen.

Het is lastig te omschrijven en de foto’s doen het geen eer aan, want het is hier echt zo adembenemend mooi en geweldig. En we zijn nog maar net onderweg! Wauw.

Bij thuiskomst in de middag is het heerlijk weer. We kunnen met een vestje aan buiten in de zon zitten en eten een lekker (water)ijsje.

We sluiten de dag af met een Mexicaans diner bij Casa Velasco Mexican Restaurant. Op het eerste oog zouden we nooit een restaurant als deze in gaan, maar er zijn weinig andere opties in de buurt. Mexicaans is ook vaak wel gemakkelijk vegan te maken. De kleuter en ik eten tortillachips met groenten en guacamole en de man eet een wrap gevuld met Mexicaanse groenten.

Dag 4

We hebben nog geen beren gespot. Stiekem wel een beetje jammer, want vanuit ons chalet zouden we er best graag wel een willen zien lopen. We kijken dan ook regelmatig naar buiten, maar helaas. Elke keer als we de deur uit stappen, kijken we eerst even goed om ons heen. Want stel je voor.

Vandaag willen we een beetje rustig aan doen en blijven we in de omgeving om nog wat te wandelen. We rijden nogmaals naar de South Entrance, maar slaan net voor de ingang af naar Mariposa Grove. Dat is ongeveer een half uurtje rijden vanaf The Pines Resort. De Mariposa Grove Road die nog een stuk verder het bos in leidt is helaas nog afgesloten en dus parkeren we op de parkeerplaats aan het begin van deze weg. We besluiten een stukje te wandelen van de Washburn Trail. Deze begint direct bij de parkeerplaats. Wat een sneeuw! Daar hadden we niet echt rekening mee gehouden. We kunnen de buggy dan ook niet meenemen en verwachten niet heel ver te kunnen lopen met de kleuter erbij. Maar het is wel een kadootje voor haar, want ze vindt de sneeuw geweldig!

Het is een prachtige wandeling, maar best pittig want het gaat flink omhoog door een dik pak sneeuw. De kleuter doet haar best, maar vindt de sneeuw zo geweldig dat ze vergeet op tijd te zeggen dat ze moe is. Als ze dan ook nog sneeuw in haar laarzen krijgt en bevroren tenen heeft, is de koek een beetje op. Met veel moeite krijgen we haar nog kleine stukjes terug naar beneden, maar helaas moet papa haar ook een heel stuk dragen. We hebben in kilometers waarschijnlijk niet veel gelopen, maar zijn ruim een uur onderweg geweest.

We besluiten nog een stukje verder te rijden en komen uit in een klein plaatsje genaamd Wawona. Een klein dorpje midden in de bossen. Ik heb vroeger waarschijnlijk teveel (Amerikaanse) horrorfilms gekeken, maar dit plaatsje heeft iets onheilspellends, precies zoals in films. We volgen de doorgaande weg en komen uit bij de ingang van twee trails, ‘Stock Trail’ en ‘Foot Trail’. Bijgevoegd een opvallend geel bord ‘Warning, Mountain Lion Area’. Okee, nou deze trails gaan we dan maar niet lopen. We rijden weer een stukje terug door het plaatsje en parkeren ergens waar het lijkt dat er nog een wandelpad begint. In Wawona is het trouwens een stuk aangenamer qua temperatuur en sneeuw is hier ook niet te vinden.

We wandelen door een vrij open gebied met naaldbomen en rotsen. Er staan bordjes richting een waterval en rivier, maar zo ver komen wij niet. Het pad is net niet helemaal lekker te doen met de buggy door de vele rotsen en hobbels in de weg. Plus, ik loop toch ook niet helemaal op mijn gemak met het idee dat hier in de buurt poema’s rondlopen.

Inmiddels is het bijna lunchtijd en eten we onze lunch buiten zonder jas bij de Pine Tree Market in Wawona. We hebben zelf brood en humus meegenomen en kopen in dit kleine winkeltje nog wat drinken en wat lekkers voor de kleuter.

We rijden daarna weer terug naar ons chalet en hebben een rustige middag waarbij we heerlijk, zonder jas, genieten van de zon op ons ruime balkon.